....  อาทิตย์ละครั้ง

หวัดดีจ่ะ ...

  • ตอนนี้ที่แผนกเริ่มมีกระแสวิพากษ์วิจารย์เกี่ยวกับการทำงานและการบริหารงานของท่านเจ้าคุณกันอย่างเนืองแน่น ... ส่วนเราก็ได้แต่มองอยู่ห่างๆ ... หุหุ

 

  • คงเป็นเพราะว่าเราอยู่ในธุรกิจนี้มานานพอสมควร (อายที่จะบอกว่าอยู่มานานมาก) และส่วนใหญ่คนที่มีการเปลี่ยนแปลงหรือโยกย้ายงานก็มักจะเป็นคนที่เคยอยู่ในกลุ่มธุรกิจเดียวกันดังนั้นจึงไม่ค่อยแปลกเท่าไหร่ที่พอมีใครคนใดคนหนึ่งย้ายงานจากที่หนึ่งไปยังอีกบริษัทหนึ่งจะเป็นคนที่เป็นที่รู้จักกันอยู่แล้วในแวดวงธุรกิจเดียวกัน

 

  • ท่านเจ้าคุณก็เป็นหนึ่งในนั้น ... ช่วงนี้จึงเป็นระยะเวลาที่ท่านอยู่ในความสนใจของเพื่อนร่วมงานทั้งจากภายในองค์กรและนอกองค์กร

 

  • ยเฉพาะ ... คนที่เคยร่วมงานกันมาก่อน

 

...

...

...

...

แง่ะ ....!! มีคนแย่งเครื่องอ่ะ อัพฯไม่เสร็จ ติดไว้ก่อนนะ!

 

 

 

 

ก็คงเป็นกันทุกที่ ของเราแม้เค้าจะไปหน่วยงานอื่น วงการอื่นแต่ก็คิดถึงกันเสมอน่ะ
001652
23 ก.ย. 2549 เวลา 19:38 น.
ไว้มาต่อละกัน
000092
23 ก.ย. 2549 เวลา 20:53 น.
ค้างคา ขาดตอน
000652
24 ก.ย. 2549 เวลา 10:03 น.
แล้วจะมาติดตามตอนต่อไป

ปล. เจ๊ขาหักอ่ะ ไม่ได้เป็นหวัด เพราะฉนั้นก็ยังไม่ได้ออกไปไหนกะเค้าเลย
002413
24 ก.ย. 2549 เวลา 18:42 น.
อ้าว
แล้วไม่มาอัพต่อล่ะจ้ะ ^^"
002422
24 ก.ย. 2549 เวลา 21:27 น.
แป่ว~
002377
28 ก.ย. 2549 เวลา 16:42 น.
เราอยู่ในวงการธุรกิจซึ่งมีการแข่งขันกันอยู่แล้ว ก็เหมือนกับการตลาด ที่ว่าสภาพทางเศรษฐกิจซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะมีการปรับตัวเมื่อไร ก็ดูเหมือนอย่างเช่น ภัยธรรมชาติ สิครับ ที่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง สมมุติเราเป็นบริษัทที่ทำเกี่ยวกับการสร้างบ้าน แล้วเราก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือจะเกิดแผ่นดินไหวหรือไม่ บางครั้งภัยธรรมชาติอาจทำลายทรัพย์สินทางการค้าของเราได้

ก็เหมือนอย่างที่พี่ว่านั้นล่ะครับ ทำงานมานาน แต่กับไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนร่วมงานหรือคนสนิทจะโยกย้ายไปไหนมาไหน...นั้นมันเป็นสิ่งที่ตัวเราเองก็ไม่สามารถคาดเดาได้...ฉะนั้นผมว่าเราควรทำสิ่งที่ถูกต้องหรือทำสิ่งที่เราอยากจะทำหรือสิ่งที่เราอยากจะพูดนั้นก่อนที่...ความคาดเดานั้นอาจเกิดขึ้นกันตัวเราเองก็ได้นะครับ ( *-* )๐

วันนี้ เอ ก็ต้องขอไปก่อน เพระ วันนี้เป็นวันเริ่มเข้าค่าย .... กลับวัน จันทร์ตอนเย็นๆล่ะ ...( v_v ) โตแล้วยังเข้าค่ายอีกไม่รู้โรงเรียนอะไรมันบ้าจริงๆ

เอ ล่ะ เศร้าแทบขาดใจ ... 2 คืน 1 วัน รวมแล้ว 3 วัน เศษๆ..... ไปล่ะ

002479
K
29 ก.ย. 2549 เวลา 08:23 น.
ทำไม ไดมันกว้างๆอ่ะ
001633
5 ต.ค. 2549 เวลา 18:06 น.
เป็นเรื่องปกติค่ะ ... ว่าแต่อ่านแล้วยังไม่เข้าใจง่ะ หึหึหึ
001525
6 ต.ค. 2549 เวลา 22:36 น.
รออ่านต่อคับ

ครูสอนคอม
001084
9 ต.ค. 2549 เวลา 02:57 น.
หายไปนานจังเลยค่ะ
002632
13 ต.ค. 2549 เวลา 20:43 น.
คนที่ว่าผมโรคจิตอ่ะ มาอ่านไดฯด้วย

ว่าได้ยังไง
21 ต.ค. 2549 เวลา 03:56 น.
หวัดดีคร๊า
มะได้มาทักทายกันน๊านเลยโน๊ะ ^^'
ยังจำข้าวได้ป่ะค่ะ ?

ป.ล. แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาอัพให้เสร็จอ่ะคะ
Squre-icon
28 ธ.ค. 2549 เวลา 22:27 น.
ยินดีที่ได้รู้จักถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้ากันก็ตาม หิหิ
11 ก.พ. 2550 เวลา 12:28 น.
ลูกหน้าเหมือนแม่เลยนะ น่ารักดี จำผมได้หรือเปล่าคุณยาย
11 ก.พ. 2550 เวลา 12:30 น.
.


000652
2 มี.ค. 2550 เวลา 10:02 น.
..
000652
16 พ.ค. 2550 เวลา 09:37 น.
ดีค่ะ
ยังสบายดีไหมเอ่ย ?
หายกันไปนานเลย
คิดถึงนะคะ ^^
Squre-icon
8 ก.พ. 2551 เวลา 16:03 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic